قوانین خورشیدی: چرا سیارات منظومه شمسی در یک هواپیما می چرخند؟


برای پاسخ به این س weال ، باید به علفهای هرز برگردیم. ممکن است تصاویر یا فیلم هایی از منظومه شمسی را در مدرسه یا در ادبیات مشاهده کرده باشید و در عین حال تعجب کرده باشید که چرا سیارات منظومه شمسی و خورشید و ماه همه در یک آسمان هستند.

پاسخ این س aboutال مربوط به زمان حال نیست. در حقیقت ، پاسخ این سال در گذشته های دور جهان پنهان است. برای روشن تر شدن ، برای پاسخ به این س weال ، باید به چیزی در حدود 4.5 میلیارد سال قبل بازگردیم.

نادر حقیقی پور ، ستاره شناس دانشگاه مانوآ در هاوایی ، منظومه شمسی یک نوجوان را با ابر مقایسه می کند. در حقیقت ، حقیقی پور و بسیاری از دانشمندان امروز معتقدند که در گذشته های دور ، منظومه شمسی فقط یک ابر عظیم ، یک ابر عظیم و گازهای مختلف بوده است. برای درک اندازه این ابر ، باید بگوییم که دامنه منظومه شمسی جوانان حدود 12000 واحد نجومی یا AU تخمین زده می شود.

البته درک این امر آسان نیست زیرا مقیاس های موجود در آسمان اندکی با مقیاس های روی زمین متفاوت است. مترهای مختلف مانند متر و سانتیمتر کارایی خود را از دست می دهند و حتی در بسیاری از موارد ، ما نمی توانیم فاصله بین ستاره ای را در ذهن خود تصور کنیم. برای تصور بهتر وسعت منظومه شمسی قدیمی ، باید بگوییم که فاصله بین سیارات و خورشید و فاصله نجومی حدود 150 میلیون کیلومتر است.

حقیقی پور می گوید ابر بالاخره به حدی گسترش یافته است که برای ساختارهای گازی به اوج خود رسیده است. در نتیجه ، این ابر عظیم شروع به فروپاشی و از دست دادن جرم می کند.

در این فرایند ، گاز ابر بزرگ واقعی شروع به روشن شدن می کند و به گاز تبدیل می شود. سقوط این ابر عظیم باعث ایجاد یک سطح صاف شد. چنین مشکلاتی معمولاً کمی مشکل هستند و برای درک بهتر آنها به مثالهای ساده تری نیاز داریم. به عنوان مثال ، این دقیقاً همان چیزی است که وقتی خمیر پیتزا خاص است!

شخص تهیه کننده پیتزا خمیر نیمه تخت را چندین بار در هوا پرتاب کرد تا کمی باز شود. جای تعجب نیست ، این همان چیزی است که برای خمیر پیتزا رخ می دهد. هر بار که خمیر پیتزا به هوا پرتاب می شود ، لبه شروع به صاف شدن می کند. این دقیقاً همان چیزی است که در آغاز برای منظومه شمسی اتفاق افتاد و آن را از گرد و غبار و گازهای عظیم به محیطی مسطح تبدیل کرد.

اما این ابهام و ابهام فزاینده در همه نقاط منظومه شمسی وجود ندارد. منظومه شمسی مانند پوسته پیتزا با لبه های نازک ، شروع به صاف شدن می کند ، اما مرکز آن خشک و گرم است. حقیقی پور در ادامه می گوید که با شروع محو شدن بخشی از منظومه شمسی ، قسمت مرکزی در شعله های آتش غرق می شود که نمی توان آن را خاموش کرد. درجه حرارت در مرکز سیستم فوق العاده بالا است. مولکولهای گاز فشرده می شوند به طوری که این افزایش دما آنها را متزلزل می کند و شروع به متراکم شدن و واکنش می کنند.

در این شرایط ، اتم های هیدروژن و هلیوم با هم ترکیب می شوند و یک واکنش دیدنی را ایجاد می کنند. این واکنش زادگاه ستاره ای است که بعدها میلیاردها سال صرف روشنایی و گرمایش سیارات منظومه شمسی شد. این ستاره خورشید است.

پس از تولد ، خورشید مانند یک کودک شروع به رشد می کند. این رشد خورشید پنجاه میلیون سال پس از شکل گیری به طور مداوم ادامه داشت. خورشید گرد و غبار و گازهای اطراف خود را جمع آوری کرده و به شکل امواج گرما و نور منتشر می کند. با رشد خورشید ، میلیون ها چیز را در اطراف خود برای میلیون ها سال پاک می کند و راه را برای رشد و مدیریت هموار می کند.

ما در حال حاضر یک صفحه تخت و یک ستاره به نام خورشید در مرکز این صفحه داریم. خورشید شروع به طلوع می کند و دیسک یا منظومه شمسی هنوز جرم خود را از دست می دهد. همزمان با این رویداد و ظاهر شدن خورشید در مرکز این صفحه ، آنچه اکنون می دانیم این است که منظومه شمسی به تدریج شروع به انبساط و انبساط کرد.

سرانجام کهکشانهای بزرگی از ابرها و خاکسترها به ساختارهای مسطح تبدیل شدند که به آنها دیسکهای پیش سیاره ای می گویند و در اطراف ستارگان جوان پر جنب و جوش می چرخند. حقیقی پور معتقد بود که عرض دیسک منظومه شمسی در گذشته به قدری وسیع بود که این دیسک صدها برابر فاصله زمین تا خورشید بود و دیواره های آن تنها نیم دهم آن فاصله بود. این بدان معناست که دیسک فضای زیادی را اشغال کرده است ، اما چیزی که می توان آن را محل تولد سیستم نامید.

ده ها میلیون سال بعد ، ذرات گرد و غبار روی زمین به آرامی در حال حرکت هستند و گاهی به هم برخورد می کنند. از طرف دیگر ، این باعث می شود برخی از گرد و غبار اطراف به هم بچسبند. در طول آن میلیون ها سال ، آن ذرات شکننده به میلی متر تبدیل شدند و دانه ها به فاصله چند سانتیمتر به سنگ تبدیل شدند و برخورد و صخره ها همچنان ادامه داشت.

به همین دلیل ، روند برخورد و پیوندها یکی یکی ادامه می یابد و ذرات پس از هر ترکیب و برخورد بزرگتر می شوند. ممکن است چیزهای دیگری در مورد ایجاد این سیاره نجومی در ذهن شما باشد ، اما این دقیقاً همان چیزی است که دانشمندان در این زمینه در حال تحقیق هستند و این فرضیه نزدیک ترین چیز به واقعیت است.

در نهایت ، تقریباً تمام مواد روی زمین در یک توده جمع شده اند. برخی از این اجرام آنقدر بزرگ می شوند که گرانش آنها را به سیاره های گرد ، سیارک ها و ماه تبدیل می کند. اجسام دیگر مانند سیارک ها ، دنباله دارها و برخی کهکشان های کوچک نیز دارای اشکال غیر معمول هستند.

با وجود مقیاس های مختلف این مواد ، آنها هنوز هم کم و بیش در یک سطح هستند ، یعنی جایی که منشأ گرفته اند ، ترکیب و منشأ آنها. به همین دلیل است که حتی امروز ، میلیاردها سال بعد ، هشت سیاره منظومه شمسی و دیگر اجرام بالاتر تقریباً در یک سطح قرار دارند.


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم